Fauzan Niyaz Bin Fariff

Alhamdulillah...

tepat jam 6.18pm, 1 April 2010 permata hati sy selamat di lahirkan...
berat ketika lahir 3.88kg, tinggi 55cm...
kelahiran adalah secara normal dengan bantuan forcep...
tu pun selepas 2 kali failed vacuum...
kenapa vacuum n forcep?...
sbb sy dah tak de tenaga utk push...

cerita ceriti ttg kelahiran permata hati kami...

due LMP patut pada 26hb mac 2010...
tapi bila sampai tarikh tu, baby lum mau kuar...
agak nya dia sonok dok ikut ibu dia g merata...
then bila check up pada 29 mac 2010...
nurse bagi tarikh utk serah diri kat spital...
harus ke spital pada 31 mac 2010...
utk induce...
ohh sgt menakutkan bila tau tarikh nak bersalin...
huhuhu...

so tiba 31 mac, dgn hati yg berat n macam² perasaan time tu...
sy g nyerah diri kat spital..
tu pun dah agak petanng baru sy ke spital...
tak mo g awal²...
of coz la husbnad yg hantar...
bila sampai sana, daftar pe semua...
tetiba doc kat wad bgtau boleh balik dulu...
datang semula esok hari...
tetiba datang plak doc yg len, cakap admit trus hari tu jg...adeh laaa...
di sebbkan tu jg sy kena dua kali check bukaan

check yg pertama ngn doc india...doc pelatih...agak ok la dia check...
tapi bila check yg kedua dgn doc cina yg jg doc pelatih...sampai berdarah...
nmpk je doc tu lembut tapi time check bukaan...
mak aii ganas sihhh...

so mlm tu bermalam la sy kat spital...
sbb esok pagi dlm kul 7 nak kena induce...
then pagi esok nya 1hb april, b4 msk ubat, kena check bukaan lagi...
alhamdulillah bila di beritahu bukaan dah 3 cm...
so tak yah masuk ubat...
tapi kena masuk labour room pg tu jg..

tapi sbb kan labour room penuh...
nurse soh lepak dlu kat katil...
sy pe lagi, time tu la nak mkn pe semua...
then siap sembang ngn husband n bersms ngn geng² nakal opis...
utk hilangkan rasa takut hehehe...
bila dah ada katil kosong...
ada je alasan sy utk lengah kan msk labour room...

tapi bila dah kul 9 lbh...
kena panggil gak masuk labour room...
time tu hnya ALLAH je yg tau perasaan sy...siap salam n minta ampun ngn husband n tepon mak abah, sy pun masuk labour room...
time tu la bermula cerita dalam labour room plak...

time msk labour room sy tak rasa sakit pun...
tapi pas msk kan drip (sy rs pitosin kalo tak silap)
mula la sakit yg hanya yg alami je yg tau...
mmg sy tak mampu nak tahan sakit tu...
bayangkan baru 4cm sy dah tak leh control sakit...dah mula meneran...
mcm mn nak tahan kalo sakit tu di sbb kan ubt yg masuk tu...
mmg awal² lagi doc bgtau, makin kurang air kat dlm botol tu,
sy akan makin terasa sakit...

tiap kali perut mengeras mmg sy meneran...
sy cuba utk tak teran...tapi tak leh...
terasa sakit pinggang mcm nak putus...
mujur ada dua misi yg setia teman kan sy...
tolong urut blakang sy...
mana husband??
hoo husband tak di benarkan masuk sbb keadaan labour room yang tak sempurna...
tima kasih sgt² pada 2 org misi tu...
depa la yg dok bagi semngat pada sy time contraction...

bila bukaan dah sampai 8cm...
semua dah ready utk sambut baby sy...
tp time tu sy dah kekurangan tenaga...
time tu dah kul 5 lbh dah...
(sempat lagi jeling jam...terasa jam berputar sgt lambat...)
bila doc tgk sy dah tak de tenaga...
bantuan di berikan...
bantuan cam na???
dua org doc berdiri di kiri kanan sy utk tolong tolak baby kuar...
depa tekan kat bahagian dada...
bayangkan dengan keadaan dada di tekan kiri n kanan..nak push...
tapi bila pk kan keselamatan baby yg sy dah bw 9bln...sy cb jg utk push
tapi tak mampu...
baby time tu dah kuar takat paras batang hidung dia ja...
so doc try vacuum tapi 2 kali failed...last² focep...
alhamdulillah baby leh kuar tapi amat terkejut bila baby tak menangis...
sesungguhnya time tu sy rs amat bersalah pada diri sndri...
kenapa sy tak mampu nak kuarkan baby dlm keadaan selamat???
berkali² sy salahkan diri sndri...

pas cam baby boy, trus doc kanak² bw baby ke NICU...
dlm kul 10.00pm lbh baru sy leh kuar dari labour room...

macam² perasaan sy bila dok dlm wad tnpa baby di sebelah...
kata² perangsang dari keluarga n sahabat byk membantu sy time tu...
time kasih wat kalian semua...

ttg baby yg di NICU, hanya husband yg uruskan tatkala sy masih lemah...
naluri ibu mana yg tak igt anak, tapi kudrat sy tak mengizinkan...
lagi pun husband tak bg sy tgk baby lagi mlm tu...
takut sy lemah semangat...
bila husband ckp mcm tu lagi la sedih n rasa bersalah...
seolah² sy yg sbb kan baby kami jd mcm tu...

ptg hari kedua, baru sy mampu utk naik tgk baby...
1st time tgk baby, syahdu sgt...
dgn keadaan dia yg berselirat dgn wayar...
hanya doa yg tak putus dari mulut sy...
airmata sy cb utk tak mengalir sbb tak mau baby tau sy menangis...
sy harus kuat supaya baby juga kuat...
alhamdulillah, berkat doa dari semua...makin hari baby makin kuat n tiap hari ada perkembangan positif...
sy bersyukur pada-NYA atas perkembangn positif baby sy...

tanggal 9hb April 2010, baby dah leh kuar dari wad...
hnya ALLAH yg tau perasaan sy bila di beritahu baby dah boleh kuar wad...
n semestinya berita gembira ni trut sy kongsi dgn ahli keluarga n sahabat yg lain jg...
syukur pada-NYA kerana dah kembali kan baby sy ke pangkuan sy selepas 8 hari kami berjauhan...

insyaALLAH sy tak kan persiakan anugerah dari-NYA yg satu ni...
sy skan cuba utk berikan yg terbaik utk baby sy...
moga baby sy trus membesar dengan keadaan sihat walafiat.


9hari...hari pertama di umah maktok...


10hari...


11 hari...


12hari...tgh sembang dgn abah...


13hari...